كه انسانهاى بزرگوار همواره آنچه را كه مىدانند به روى افراد نمىآورند و خود را به ناآگاه بودن مىزنند ، اين خود از درسهاى مفيد براى جامعه و اتفاق و اتحاد آنها است . و مىدانيم كسانى كه آنچه مىدانند فاش مىسازند و يا رودررو مىگويند ارزش مقام خود را پائين مىآورند و از اهميتشان كاسته مىشود . البته اين نه مربوط به مواردى است كه بازگو كردن وظيفه شرعى نباشد . ( 668 . ) در كتاب تحف العقول - تحف العقول - ص 98 ص 98 و روضه كافى - روضه كافى - ص 20 ص 20 با كمى تفاوت اين سخن نقل شده است . ( 669 . ) جملات متعدد اين سخن بطور پراكنده در كتابهاى عيون الاخبار ابن قتيبه - عيون الاخبار - ج 1 ص 284 ابن قتيبه ج 1 ص 284 و رياض الاخيار - رياض الاخيار - ص 111 ص 111 و مطالب السئول ابن طلحه شافعى - مطالب السئول - ج 1 ص 159 ابن طلحه شافعى ج 1 ص 159 و . . . . آمده است . ( 670 . ) اين سخن از همان صد كلمه جاحظ - صد كلمه - اى است كه جاحظ از سخنان امام ( ع ) برگزيده و زمخشرى نيز آن را در ربيع الابرار زمخشرى - ربيع الابرار - نقل كرده است . ( 671 . ) اين سخن در امالى صدوق - امالى - ص 160 صدوق ص 160 و در عيون - عيون - ج 1 ص 227 ج 1 ص 227 و در خصال - خصال - ج 1 ص 84 ج 1 ص 84 و در تاريخ بغداد - تاريخ بغداد - ج 10 ص 344 ج 10 ص 344